• Home
• Recht op Natuur
• Opvang en Advies
• Algemene informatie
• Contact

[ < terug naar vorige pagina ]

31 maart 2011

Kolder in de kop

Staatssecretaris Bleker, die natuur in zijn portefeuille heeft, zoekt telkens weer andere legitimeringen voor zijn draconische bezuinigingen op natuur en het onttakelen van steeds meer beschermingsbepalingen.
Zo hield hij vorige week nog de voltallige Eerste Kamer voor dat de invloed van de overheid op het komen of gaan van bedreigde soorten in ons land nihil zou zijn. Ook meent hij dat de bijdrage van Nederland aan de biodiversiteit op de wereld verwaarloosbaar is.

Nu kan het door het voorjaar komen en het kan de staatsecretaris wellicht in de bol geslagen zijn - een soort van kolder in de kop - maar zijn opmerkingen raken kant nog wal en zijn een belediging voor iedereen die natuurbehoud nastreeft in ons land. Wereldwijd wordt het aantal beschreven soorten geschat op bijna twee miljoen, waarvan 2,5% in Nederland wordt aangetroffen (bron: De Nederlandse Biodiversiteit; Chapman, 2009). Als we inderdaad 'maar 2,5%' van de mondiale biodiversiteit huisvesten, dan is dat (zee en land samen) ruim 300 keer meer dan je op grond van de oppervlakte van ons landje zou mogen verwachten. Voor een klein land is de biodiversiteit in Nederland, gezien haar hoge bevolkingsdichtheid en hoog welvaartsniveau, nog steeds indrukwekkend te noemen.

Je gaat werkelijk vraagtekens stellen bij de leiderschapskwaliteiten van de staatssecretaris, als je kijkt wat door de invloed van overheden is bereikt voor wat betreft het voorkomen van flora en fauna:

• Door vergroting van leefgebieden de afgelopen decennia kwam spontaan de kraanvogel na eeuwen weer terug als broedvogel.
• Door een weliswaar via de rechter afgedwongen beschermingsactie werd op het nippertje de korenwolf gered voor uitsterven. Deze leeft nu in door de overheid aangekochte reservaten of op boerenakkers, doordat de overheid boeren subsidieert dit dier te helpen.
• De bijna uitgestorven das herstelde zich spectaculair door maatregelen van Rijkswaterstaat (overheid). Zo werden meer dan 600 dassentunnels en 600 km afrastering langs wegen aangelegd, en werd door de overheid aangescherpte bescherming van dassenburchten en voedselgebieden opgelegd. Bovendien werden dassen actief door de overheid geherintroduceerd in tal van gebieden, waardoor deze soort nu weer goede overlevingskansen heeft.
• De zeearend kwam eveneens na eeuwen weer terug als broedvogel, doordat de Oostvaardersplassen, niet zoals bedoeld een bedrijventerrein werd, maar door de overheid beschermd werd verklaard als reservaat.
• De bever kwam terug na een eeuw omdat hij werd uitgezet in de door de overheid als Nationaal Park aangewezen Biesbosch.
• En zo keerde de in de jaren tachtig uitgestorven otter terug in onze tijd, door een actief herintroductiebeleid van - u raadt het al - de overheid.

Hoezo geen invloed?

Andersom geldt overigens hetzelfde. Ruilverkavelingen, overbevissing, gebruik van pesticiden, ontginningen van woeste gronden, aanleg van wegen en stadsuitbreidingen, gas- en delfstofwinning: allen geïnitieerd door overheden hebben ongelooflijk veel soorten aangetast en bedreigd gemaakt.

Hoezo geen invloed?

De staatssecretaris moet ambtelijk toch wel heel slecht worden gecoacht, wanneer hij voor een orgaan als de Eerste Kamer zulke uitspraken doet. Dieptriest is overigens de constatering dat het merendeel van deze Eerste Kamerleden deze baarlijke onzin ook nog slikt.
Staatssecretaris Bleker gaat echter door. Hij wil geheel in lijn met zijn gedachtegoed steun zoeken bij andere landen in Europa om het onmogelijke ambitieniveau van de Europese natuurregels naar beneden bij te stellen. Ondertussen zwakt hij de beschermingsbepalingen voor gebieden af, waar soms zelfs de laatste individuen van soorten voorkomen. Hij wil het beheer, cruciaal voor het overleven van soorten, met wel 40% korten. Hij stopt met de broodnodige vergroting van leefgebieden, te weten geen verbindingszones meer, die isolatie van soorten nu juist moet opheffen.

Conclusie: Staatsecretaris Bleker (lees: deze regering met de kleinst denkbare achterban) nekt het natuurbeleid zodanig, dat successen in de toekomst uitgesloten zijn. Ze roept dat dat niet haar schuld is en vraagt om versoepeling van de internationale natuurbeschermingsdoelen, omdat die niet langer haalbaar zouden zijn. Nee, dank je de koekoek!
Bij dit soort zaken kun je twee dingen bedenken: Een beetje dom, of kwaadaardigheid van het laagste soort.